Açık ve Sınırsız

Keman – Yusuf Tuna G.

Keman yayına arşe denir. Arşede yapay ya da gerçek at kılının yanı sıra ham misina olarak adlandırılan bir madde de kullanılabilir. Ayrıca ses çıkartmasını sağlamak amacıyla arşeye reçine adı verilen madde sürülür. Reçine bala benzeyen sarı renkli katı bir maddedir.

Kemanın 35 ila 36 cm arasında değişebilen gövdesi, göğüs, sırt ve yanlıklardan oluşur. Arşenin gidiş gelişine yol vermek için kapakların orta bölümünde C şeklinde kıvrımları vardır. Köprünün her iki yanında f biçiminde ses delikleri bulunur ve bu delikler oluşan ses titreşimlerinin dışarı çıkmasını sağlar. Akçaağaçtan yapılan sapın sonunda salyangoz adı verilen bölüm bulunmaktadır. Keman dört tel üzerine düzenlidir (Sol, Re, La, Mi). Tellerin bir ucu, gövdenin üst tarafında bulunan burgulara iliştirilir. Burgulara bağlanan telin diğer ucu ise bir eşikten (köprü) geçerek gövdenin ucundaki kuyruk bölümüne bağlanır. Köprü, tellerin titreşimini üst kapağa iletir.

Keman’ın ilk kez nerede yapıldığı kesin olarak bilinmemekle birlikte, ilkel topluluklarda boş kabak, boş hindistan cevizi, taş, kemik, metal, büyük bir midye kabuğu ya da kabuklu hayvanlardan yaralanarak akustik titreşim kutu elde etme düşüncesinin yanı sıra, hayvanlardan bitkilerden elde edilen ipliksi (lif, kiriş,v.b.) maddelerin tınlamasının da müzik üretmede kullanılmış olabileceği düşünülmektedir. Atı ilk evcilleştiren ve atın kuyruk kıllarını müzik üretmede kullanan Asya toplumlarında, özellikle Hintlilerde, Perslerde müziğin gelişimi için büyük anlam taşıyan yayın en ilkel biçimiyle karşılaşılır.

Kaynakçalar:

https://www.hayalsahnesi.com.tr/blog/kemanin-tarihcesi

https://tr.wikipedia.org/wiki/Keman

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir